مطالعه تحلیلی و تجربی بافت ابزار بر عملکرد روانکاری در فرایند تراشکاری فولاد سخت
کد مقاله : 1042-CAMMT
نویسندگان
محسن صدر1، امیر راستی *2، محمد حسین صادقی2، محمد یزدانی خامنه2
1دانشگاه تربیت مدرس تهران
2دانشگاه تربیت مدرس
چکیده مقاله
جهت کاهش دمای ابزار و همچنین کاهش اصطکاک بین قطعه و ابزار از روانکار استفاده می شود. تا کنون مطالعات زیادی در خصوص بهینه سازی روانکار با تغییر در ساختار آن انجام شده است. در این مقاله با رویکردی جدید تاثیرایجاد الگوی سطح بر روی ابراز تراش مورد مطالعه قرار گرفته است. به طور دقیق تر تاثیر حفره های ایجاد شده بوسیله حکاکی با لیزر بر رفتار اصطکاکی و شکل گیری لایه روان کار در حالت های مختلف مورد بررسی قرار گرفتند. پارامترهای عمق، گام، قطر بافت و فاصله از لبه برش، به عنوان پارامترهای بافت ابزار درنظرگرفته شدند. در مجموع 9 آزمایش با استفاده از روش طراحی آزمایش تاگوچی انجام شد. بر اساس نتایج، به ترتیب عمق 24.5 درصد، بافت ابزاربا 22.1 درصد، فاصله از لبه برش با 18.5 درصد و گام با 5.4 درصد بیشترین تاثیر را بر روی نیروی برآیند ماشینکاری دارند و روانکاری با حداقل سیال برشی در مقایسه با دیگر روش ها بهترین عملکرد را از خود نشان داد. روانکار در هر دو ابزار بافت دار و بدون بافت باعث کاهش 30 درصدی نیروی برآیند ماشینکاری شد. در انتها نیروهای ماشینکاری حاصل از آزمایش با ابزار بافت دار و بدون بافت در حالت روانکار مقایسه شدند که مشاهده شد در اثر بافت دار کردن ابزار، نیروی برآیند ماشینکاری ،11.4 درصد کاهش یافت.
کلیدواژه ها
بافت ابزار، تراشکاری سخت، زبری سطح، روانکاری
وضعیت: پذیرفته شده مشروط برای ارائه شفاهی